#

Foto Doorgrond: © Luc Lodder

Annet Bremen

Productie(s)

DOORGROND

Voor de voorstelling DOORGROND keert theaterschrijfster Annet Bremen (geboren te Landgraaf) samen met theatermaker Nina Willems terug naar de stad waar ze opgroeide: de voormalige mijnstad Heerlen. Ze gingen in dialoog met inwoners van de stad op zoek naar de identiteit van Heerlen. En naar hoe de geschiedenis van Heerlen hun identiteit heeft gevormd? De gesprekken, die plaatsvonden in de mijnshop aan de Bongerd, zijn verwerkt in de voorstelling.

‘Opgroeien in het Heerlen van de jaren ’80 en ’90 was als binnenkomen in een lege theaterzaal waar net een voorstelling was geweest. De voorstelling heb je niet meegemaakt, maar de sfeer hangt er nog.’

Naam

Annet Bremen

Jaar

2015

Samenwerking | (Co)-productie

Festival Cultura Nova Heerlen, VIA ZUID, Fonds Podiumkunsten, Huis voor de Kunsten Limburg

Meer info

http://www.annetbremen.nl


#


Over Annet

Annet Bremen (1986) studeerde Nederlands en aansluitend Writing for Performance aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Ze schrijft theater en poëzie. Recentelijk schreef ze monologen voor de geluidsvoorstelling Aufrecht Gehen, FutureXpress voor Het Laagland en Doorgrond voor Nina Willems. Met haar poëzie trad ze o.a. op bij Nightwriters en op Tweetakt. Haar werk werd gepubliceerd in Querido's Poëziespektakel, Kluger Hans en Meander Magazine.

Annet over haar werk: “Mensen zeggen dat mijn teksten poëtisch zijn, sferisch en zintuigelijk, muzikaal. Ik schrijf over de dingen waar ik mijn vinger niet op kan leggen: mijn angst voor Dutroux, mijn fascinatie voor de Dönermoorden, hoe mijn geboortegrond in mijn bloed zit. Ik haat de wereld die barst van snapshots waar je zapt van prikkel naar prikkel, ik haat de tijd die rent en zuigt. Dus ik steel de tijd, ik weeg mijn woorden om mijn en jouw aandacht te vestigen op één ding. Dat je huid er anders van gaat zitten en je hoofd er anders van gaat denken. Ik zap niet door de wereld, ik zoom in op een stukje van de wereld. Omdat ik geloof dat we betere mensen zouden zijn, als we iets aandachtiger zouden zijn.”