Noah Janssen blikt terug op Het Huis

"De tour zit erop. De voorstellingen tijdens de tournee zag ik zelf voornamelijk vanuit de binnenkant van een dubbelgevouwen yogamat. Blijkbaar is dat puik isolatiemateriaal, want de binnenkant werd heet en vochtig als een sauna. Aan de buitenkant zag het eruit als een orka die zich heeft verkleed als ober. Voor diegene die Het Huis niet zag: na driekwart van de voorstelling verschijnt die plots. 

Het had voor- en nadelen om de orka te spelen in mijn eigen voorstelling. Één van de eerste reacties die ik kreeg, was de vraag of de vrouw in Het Huis seks had gehad met de orka. Dat deed me denken aan Belle en het Beest, waarbij ik me dat als kind al heimelijk afvroeg. (Nog altijd ben ik daarom een beetje teleurgesteld als het beest op het einde in een mens transformeert.) 

Ik heb mijn eigen eerste zaalvoorstelling dus bijna niet gezien. Die orka ziet namelijk bijna niets, want hij ligt grotendeels face-down op de grond. Maar ik heb de voorstelling wel gehoord. Bij de eerste voorstellingen was ik daar nog niet mee bezig: ik hoopte vooral dat ik niet flauwviel voordat mijn cue zou komen. Na drie keer spelen, wist ik dat ik het telkens gewoon zou overleven en kwam er meer rust. Vanaf toen hoorde ik mijn spelers, Peter en An, ademen. Ik hoorde hun gespeelde denken communiceren met ons publiek. Dat voelde bijzonder intiem: zo dicht was ik tijdens de repetities niet bij hen, en nu hoorde ik hoe ze hun best deden om deze ietwat vreemde show te doen leven. 

Halverwege de tour hoorde ik steeds minder. Gelukkig wilde mijn goede vriend Sam (hij was ook de premièreorka) nog een keer orka spelen in mijn plaats. Zo kon ik nog één keertje van buitenaf zien waarom ik steeds minder hoorde. Het bleek dat de spelers het werk een beetje saai begonnen te vinden (hetgeen niet vreemd is, sommige delen lijken me ook niet heel spannend om te spelen) en daarom steeds minder geluid maakten. We babbelden erover en ze vonden daarna weer spanning en plezier. 

Om eerlijk te zijn vond ik het ook een beetje saai worden om de orka te spelen. En altijd als de dingen saai zijn, moet er iets nieuws gebeuren. En als er iets nieuws gebeurt, verlang ik weer naar de saaiheid. De tour is afgelopen en daarmee begint die mooie cyclus weer opnieuw. In essentie was dat ook waar Het Huis over ging: (in de woorden van de dramaturg, Nina Willems) de horror van de banaliteit en de spanning tussen het verlangen naar avontuur enerzijds en geborgenheid anderzijds. 

Ik ga terug de zee in."

- Noah Janssen