Uitstroominterview Rosa Vrij
Vertragen en blijven spelen
2022 - 2023 House
2024 - 2025 The chair, the wig and the sheep
Na vier jaar rondt Rosa Vrij haar ontwikkeltraject bij Via Zuid af. In dit uitstroominterview blikt ze terug op haar ontwikkeling als maker, de ruimte die ze vond om te experimenteren en de lessen die ze meeneemt naar de volgende fase van haar praktijk.
Performancemaker en beeldend kunstenaar Rosa Vrij studeerde interdisciplinary arts (iArts), gevolgd door de master aan de Toneelacademie Maastricht. Haar werk bestaat uit ‘universa’ met verschillende projecten en performances. Met het universum House onderzocht ze de relatie tussen het lichaam en architectuur en met The chair, the wig and the sheep het kapitalisme.
Rosa: “Mijn traject bij Via Zuid begon met het project House III. In eerdere projecten van het House-universum had ik manieren gevonden om met meer aandacht naar je omgeving te kijken. Voor House III ging ik bij mensen thuis langs met een koffertje vol opdrachten om hen op een andere manier naar hun huis te laten kijken. De verhalen en tekeningen uit de huisbezoeken heb ik uiteindelijk geëxposeerd.
Tijdens mijn master en met het universum House heb ik geleerd om mijn eigen stem en vormentaal te ontwikkelen. Door mijn langdurige artistieke onderzoek en interdisciplinaire benadering ben ik lastig in een hokje te plaatsen. Daardoor heb ik heel erg mijn eigen weg moeten vinden. Als je net bent afgestudeerd, is het sowieso best een zoektocht om je makerschap vorm te geven. Je moet alles zelf doen: van fondsenwerving tot marketing en administratie. En ook nog jezelf staande houden in een behoorlijk competitieve sector.”
Spelen
“De steun van Via Zuid was voor mij essentieel. Dankzij hun vertrouwen en de langdurige ondersteuning kon ik mij duurzaam ontwikkelen. Door de focus op talentontwikkeling mocht ik fouten maken en risico’s nemen, zonder dat er direct resultaat werd verwacht.
Ook Talentlab heeft heel veel voor mij betekend. Het was ontzettend fijn om vijf weken lang samen met anderen te mogen experimenteren, zonder prestatiedruk. Dat heeft veel gedaan voor mijn artistieke praktijk: ik herontdekte het plezier van ‘gewoon spelen’. Ik tekende veel en combineerde dat met het creëren van scènes met oude decorstukken van Toneelgroep Maastricht. Er ging een luikje open waarvan ik niet wist dat het er was; mijn fantasie bleef maar stromen.”
Hoe Rosa vervolgens juist leerde vertragen, kleiner ging denken en haar eigen manier van werken steeds scherper vond, lees je in het volledige interview.