Monolith 2: The White Piece

A futurist-feminist fever dream 
Monolith 2: The White Piece is een explosieve ontmoeting tussen paaldans, sound art en mode: de derde samenwerking tussen performer en paaldanser Sofie Kramer en componist/instrumentontwerper Mári Mákó.

Geïnspireerd door A Cyborg Manifesto van Donna Haraway en Women Who Run With the Wolves van Clarissa Pinkola Estés verweeft de voorstelling cyborgtheorie met sprooksymboliek en vrouwelijke archetypen. Monolith 2 is tegelijk ritueel en remix: een zoektocht naar vrijheid waarin lichaam, geluid en verbeelding onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Een wereld waarin heilige rituelen samensmelten met futuristische clubenergie. Staal, zweet, instinct en digitale zenuwbanen.

Centraal staat een danspaal die meer doet dan gedragen worden: hij luistert. De makers transformeerden de paal tot een interactief instrument dat reageert op aanraking en nabijheid. Elke beweging, elke greep, elke glijdende hand en zelfs de afstand tot de paal genereert geluid. Beweging wordt muziek en muziek wordt beweging. De grens tussen bespeler en instrument vervaagt.

Zo verandert de danspaal van een industrieel object in een sacrale poort. De voorstelling speelt met de verwachtingen rondom paaldans, zet ze op scherp en keert ze volledig binnenstebuiten.

Modeontwerper Batuhan Demir versterkt deze transformatie met een sculpturaal kostuum van fleece, zwarte veren, plastic en tape: rauwe materialen die samenkomen in een eigentijdse rituele couture.

Monolith 2: The White Piece is een futuristisch-feministische koortsdroom die beweegt tussen instinct en controle, mythe en machine. Een bevrijdingsritueel voor lichamen die zich niet laten vangen in één categorie.