#

Foto: © Kristof Vrancken

Simon de Vos

Productie(s)

SCHROOT

A business that makes nothing but money is a poor business

Op 24 oktober 1962 wordt in Genk de eerste steen gelegd voor een nieuwe Fordfabriek – één van de modernste van Europa. Exact 50 jaar later kondigt Ford Europe de sluiting van Genk aan.

‘De Ford’ is jarenlang een motor voor de Limburgse economie. Op het hoogtepunt in 1993 werken er ruim 14.000 mensen. Als het doek in 2012 valt, betekent dat het ontslag van 4.300 Fordwerknemers en 5.500 werknemers bij de toeleveranciers. Voor de buitenwereld een nieuwsfeit. Voor de betrokkenen een tragedie.

Schroot vertelt het persoonlijke verhaal van een bewakingsagent die als laatste de poort achter zich dicht trekt.

Schroot is gebaseerd op diepte-interviews met ex-werknemers en tekstbijdragen van Guido Kees, een ex-Fordbediende.


Over VIA ZUID

Simon: 'VIA ZUID zorgt voor ruimte om te ontwikkelen en dat is voor mij een belangrijke en noodzakelijke bijdrage. Via Zuid zorgt ervoor dat ik, tussen de hectiek van het produceren, op bepaalde tijdstippen alleen of met andere mensen op zoek kan gaan naar verdieping om zo een fundamenteel parcours uit te stippelen.'

Naam

Simon de Vos

Jaar

2015

Presentatie(s)

SCHROOT

23-30 | 09 | 2015 op de site van Fors Genk

Samenwerking | (Co)-productie

De Unie Hasselt-Genk (B), C-mine (B), Vlaamse overheid (B), Provincie Limburg (B) en Stad Hasselt (B) en VIA ZUID

Meer info

www.theatersermoen.be

#

Over Simon

Theatermaker Simon De Vos (1981) studeerde Germaanse Talen aan de Universiteit van Gent en studeerde daarna af aan de regieopleiding van de toneelacademie in Maastricht. Tijdens zijn studies richtte hij het gezelschap Sermoen op. In 2013 werd hij door Knack Focus verkozen tot 'podiummens van het jaar'. Simon werkt als regisseur en dramadocent en gooide hoge ogen met zijn regie van ‘Romeo en Julia’ bij Het PALEIS. De Vos is één van de zeer weinige jonge makers die de Grote Zaal aandurven. En dit met succes.

Gezelschap Sermoen kent een liefde voor krachtige compromisloze beeldtaal. Gedreven door de passie voor taal en beeld schuilt de noodzaak te willen vertellen, vragen op te roepen en standpunt in te nemen.